Meegraaien wat ze kunnen
door Gerolf Annemans
Iedereen heeft het (op tv zowel als ter plaatse zelf) goed kunnen zien. “Het Vlaams Belang had een leuk feestje zondag”. Zo spraken de mensen mij vanmorgen aan op straat. Maar op ons partijfeest (gezinsdag, supermeeting… noem het zoals u wil) was het nog geen echt feesten dat we deden. Feesten doen wij in de regel pas na de verkiezingen, niet ervoor. Deze campagnedag in het Bouwcentrum van Antwerpen was vooral een mentaal tankstation.
Iedereen, vriend en vijand, raakte een beetje in de war van de kracht, de energie en de overtuiging die het Vlaams Belang uitstraalt op zo’n reuze manifestatie. Wijzelf ook trouwens want alweer werden al onze eigen verwachtingen overtroffen inzake aantallen aanwezigen op zo’n nochtans zonnige dag. Als ik dan – mijzelf wegens de hitte, letterlijk in het zweet werkend – doorheen de hallen loop langs de diverse stands van de partijafdelingen, dan moet ik altijd aan de geleerden denken. Tussen haakjes. Lopen is niet het juiste woord want het was meer zoiets als voetje voor voetje vooruit schuifelen. Met al die affiches en al dat propagandamateriaal en met de laatste jaren al die digitale foto-toestellen was het meer handtekeningen zetten en poseren geblazen dan lopen doorheen de hallen van het Bouwcentrum… Ik moet dus altijd aan de geleerden denken.
Die zitten meestal – zoals ik nu – achter een computerscherm politicoloog of zo te wezen. Van daaruit doen zij sinds ik mij kan herinneren pogingen om het Vlaams Belang te begrijpen, zijn opkomst, zijn groei en zijn succes te analyseren en te verklaren. Meestal zitten ze er met al hun grote theorieën glad naast, of worden zij door de opeenvolgende verkiezingsuitslagen zodanig grof tegengesproken dat althans ik persoonlijk altijd een beetje medelijden heb met de professoren, de geleerden, en trouwens ook met de commentaarschrijvers, de hoofdartikelschrijvers en de politieke tegenstrevers. Hoe kunnen zij in vredesnaam ooit het Vlaams Belang klein krijgen (want dat schijnt wel steeds hun bedoeling te zijn, zo dunkt mij) als ze hun tegenzetten allemaal vanuit verkeerde uitgangspunten bedenken… ? Tjonge wat een tijdverlies allemaal.
Terwijl nochtans een eenvoudig bezoek aan zo’n partijfeest alles verklaart wat er moet verklaard worden. Hoe je een volkspartij maakt, hoe je verbinding zoekt met het volk, hoe je die verbinding behoudt en versterkt. Het zijn dingen die je kan komen leren op die volksfeesten van het Vlaams Belang. Geen verzuurde mensen… allerminst zelfs…Geen boze of angstige mensen (laat staan mensen die naar zo’n partijfeest komen om angstig gemaakt te worden). De hele magie, de hele alchemie van het Vlaams Belang proberen te verklaren vanuit anti-gevoelens en dus vanuit allerlei carambole-achtige bedenkingen, is gewoon een aloud dwaalpad. De mensen zijn niet tegen iets maar voor iets. Voor een ander bestuur, een ander beleid, een andere politieke aanpak en voor andere politici. Dat is democratie. Wil je iemand stemmen afpakken, luister dan naar wat hij zegt want het is dat wat het volk wil. Zo simpel als bronwater.
Het getuigt van een ongebreideld ego en van een benauwende tunnel-visie op de politieke werkelijkheid maar bovenal van een gebrek aan democratie om te doen alsof iedere politieke mening die niet via de regerende kaste maar via de oppositiepartij wordt uitgebracht plots een abnormale, een onaanvaardbare of “verloren” mening is.
Arme tegenstrevers, arme commentaarschrijvers, arme geleerden, maak het toch allemaal niet zo ingewikkeld. Kom volgende keer naar het partijfeest en kijk door de dikke mist van uw vooroordelen heen (over Vlaams Belangers die allemaal getatoeëerde skinheads zouden zijn) rechtsreeks in de ogen van het volk. Van de mensen. Van de Vlamingen.
Laat ik het op een andere manier uitleggen. In een commentaarstuk in De Morgen van vandaag probeerde de redacteur van dienst onder de titel “Geoorloofd egoïsme” te bemiddelen tussen Vande Lanotte en Patrick Janssens over de vraag of Groen! zich nu ja of neen mag profileren dan wel braaf in de pas moet lopen van de Spa (om vervolgens na 8 oktober overal schepenen te mogen leveren).
De Morgen heeft geen bezwaar tegen de groene profileringsdrang. A la guerre comme à la guerre, schrijft De Morgen. “Verkiezingen zijn een wettige vorm van egoïsme – ieder voor zich. Zeker in deze tijden. Alleen als alle democratische partijen op 8 oktober meegraaien wat ze kunnen, hebben ze een kans om die ene partij, het zinnebeeld van het verwerpelijke egoïsme, het gras voor de voeten weg te maaien.”
Als ik zo’n paradox lees kan ik het niet laten. Ik zet mij dan neer en beschouw dienvolgens– niet met gezond verstand maar integendeel louter op een “intellectuele” manier, want anders verstaat ge er de ballen van – zo’n analyse. En ik vraag mij dan af : wat is het verschil tussen geoorloofd en ongeoorloofd egoïsme, volgens de auteur? Ik bekijk nogmaals het artikel en stel vervolgens ten behoeve van mijn lezer – en niet zonder genoegen over de ontdekking -het volgende vast:
Het door de intellectuelen van De Morgen geoorloofde egoïsme is het egoïsme van de regerende kaste, die in eens stad als Antwerpen nu straks 80 jaar aan de macht is maar ook wil blijven en die gedreven door geoorloofd egoïsme op zoek is naar brave kiezers om - “al meegraaiende wat ze kan” - opnieuw aan het geoorloofd egoïsme van de machtsuitoefening te kunnen komen. Het door de intellectuelen van De Morgen daarentegen als “verwerpelijk egoïsme” gedefinieerde gedrag is het gedrag van de kiezers die uit zelfbehoud en uit egoïsme kiezen voor eigen volk eerst als criterium van de toekomst van dit land. U ziet het: het egoïsme van de machthebbers is geoorloofd. Dat van het volk is verwerpelijk.
Persoonlijk ben ik helemaal geen tegenstander van enig intellectualisme. Maar dan mag het niet ongezond zijn, niet geperverteerd zijn. En nu snel dit stukje campagnedagboek doorsturen om vervolgens naar Deurne te rijden en daarna naar het stadhuis. Respectievelijk voor de camera’s van ATV en in de gemeenteraadscommissies kan ik alsdan de geuren gaan opsnuiven van het… geoorloofde egoïsme.
.... 12.09.2006
Klik hier voor het archief.
|
|
