Campagne tot 7 november
door Patsy Vatlet, nationaal penningmeester
Toen ik – nu bijna 25 jaar geleden – als enig personeelslid op het nationaal secretariaat begon te werken, gingen de verkiezingscampagnes er héél anders aan toe dan nu. Geen grootse partijfeesten met 6.000 aanwezigen, geen duizenden 2 m²-borden in de tuinen, geen folders die drie weken op rij in elke bus van Vlaanderen terechtkwamen, geen tientallen personeelsleden of parlementsleden. Met veel minder mensen én veel minder geld moest ook toen heel wat werk verzet worden. Om u een idee te geven van de budgetten die we vroeger (voor de partijfinanciering) konden besteden, haal ik u het voorbeeld van de gemeenteraadsverkiezingen van 1988 aan. De volledige campagne werd toen gevoerd met… 600.000 frank (omgerekend 14.873 euro).
Onze structuur is inmiddels zo uitgebouwd dat elke partijdienst zijn eigen taak heeft. Terwijl de ene dienst bezig is met de opmaak van de drukwerken (hoed af voor de DTP-afdeling die al bijna 3 maanden lang 7 dagen op 7 werkt), is de andere dienst bezig met de voorbereiding van het congres. Op Madou 4 beantwoordt men de vele telefoons die binnenkomen, de verkiezingscel controleert de in te dienen lijsten en ondertussen zorgt de studiedienst voor de nodige documentatie voor de kandidaten die aan debatten deelnemen. En ga zo maar het hele rijtje van diensten af. Ja, op die 25 jaar is er heel wat veranderd. Het is een – meestal – goed geoliede propagandamachine geworden die na 16 kiescampagnes echt wel het klappen van de zweep kent.
Iedereen is nu volop bezig met plakken, bussen, marktbezoeken,… Tja, het is wellicht moeilijk te geloven, maar terwijl de drukpersen nog volop draaien en de postbode nog moet langskomen met het gros van de propagandafolders is de financiële dienst gestart met de voorbereidingen voor de aangiften van de verkiezingsuitgaven. Alles goed beschouwd denk ik dat deze aangiften het minst aangename werk van de hele campagne zijn. Eens de campagne voorbij, de stemmen geteld en de kater (laat we hopen een overwinningskater) verteerd, ligt echt niemand meer wakker van welke kandidaat op welke lijst hoeveel heeft uitgegeven. En toch, het moet nu eenmaal.
We zijn nu al met die voorbereiding begonnen omdat daags na de verkiezingen, op 9 oktober, alles klaar moet zijn voor het grote werk. Nu al worden de verantwoordelijken aangeduid die de aangiften in hun eigen regio in goede banen zullen leiden. Er zijn leukere taken. Toen ik vorige week het ene telefoontje na het andere afwerkte om mensen “te ronselen” voor dit werk, verwonderde het me telkens weer dat de meesten vrij enthousiast op mijn vraag reageerden. Eens de verantwoordelijken aangeduid zijn én we hen op de hoogte hebben kunnen brengen van de te volgen richtlijnen en administratieve rompslomp is het de beurt aan de lijsttrekkers. Ook zij moeten de nodige directieven krijgen zodat ze niet enkel hun eigen aangifte tot een goed einde brengen, maar ook de aangifte van “hun” lijst. Bovendien moeten ze al “hun” kandidaten ertoe aanzetten ook een aangifte in te dienen.
Het is allemaal vlug op papier gezet maar het is een immens werk. Bovendien ook vrij ondankbaar want het is werk waarmee we niemand meer overtuigen en waarmee we geen stem meer bijwinnen. Maar ja, het hoort erbij.
En dan op 7 november – als alle aangiften hopelijk op de juiste bestemming zijn beland – zijn de verkiezingen ook voor de financiële dienst voorbij.
.... 19.09.2006
Klik hier voor het archief.
|
|
