Campagne vanuit een ziekenhuisbed
door Guy Eggermont, Herstellend provinciaal secretaris
De vorige verkiezingen was ik campagneverantwoordelijke voor het arrondissement Antwerpen. Ditmaal was ik, als provinciaal secretaris, reeds volop aan de voorbereiding van de verkiezingscampagne voor 8 oktober begonnen. Wás, want op zondag 9 juli sloeg het noodlot toe. Een zwaar hartinfarct zorgt voor een plotse ommekeer in mijn leven en dat van mijn naaste familie. Hieronder een beknopte kroniek van mijn wedervaren.
Maandag 10 juli 2006. Mijn naaste familie krijgt zeer slecht nieuws van de dokters. Mijn overlevingskansen zijn zeer gering. Naast het hart hebben ook de longen en nieren het begeven. Er werd tevens een spoedoperatie uitgevoerd met name het inplanten van een kunsthart. De eerstvolgende dagen zullen doorslaggevend zijn.
Donderdag 20 juli 2006. Na 10 dagen in coma te hebben gelegen, ontwaak ik en dit tot grote verbazing van de artsen. Na enkele dagen slaag ik er reeds in om even het bed te verlaten. Nog enkele dagen later maak ik reeds kleine wandelingen door de ziekenhuisgangen en dit tot blijvende verbazing van familie en artsen. Ikzelf kom voor het eerst tot besef dat ik voor lange tijd uit het maatschappelijk leven zal worden weggerukt.
Enorme steunbetuigingen
Ik krijg te horen dat de mogelijkheid bestaat dat het een jaar kan duren alvorens er sprake is van een volledig herstel. De moed zakt me volledig in de schoenen. Een jaar weggerukt worden uit het verenigingsleven is voor mij onoverkomelijk. Gelukkig zijn er de honderden steunbetuigingen die ik heb mogen ontvangen vanuit het ganse Vlaamse land. Deze steunbetuigingen gaven me de moed om mijn lot te aanvaarden en er het beste van te maken. Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die me een woord van steun en troost hebben gestuurd. Verder wil ik iedereen bedanken die me reeds een bezoek heeft gebracht.
Campagne
Het wordt met de dag duidelijker dat ik met deze verkiezing op geen enkele manier zal kunnen deelnemen aan de campagne. Dit besef komt zeer hard aan. Meer dan één traan wordt weggepinkt. Alles moeten volgen via de media zonder ook maar enige eigen inbreng te kunnen leveren, doet enorm veel pijn. Zelf ben ik kandidaat voor de districtsraad te Hoboken (lijsttrekker) en voor de provincieraad (derde plaats). Ook op dit vlak kan ik geen propaganda voeren. Gelukkig krijg ik geweldige steun vanuit de afdeling Hoboken.
Mijn ziekenhuiskamer heeft veel weg van een verkiezingssecretariaat. Ik krijg met de regelmaat van een klok campagnemateriaal overhandigd, gaande van pamfletten en affiches tot campagnekledij. Dagelijks ontvang ik telefoon met nieuws heet van de naald. Ik kreeg onder andere een uitvoerig verslag over het partijfeest. Op afdelingsvlak kreeg ik verslag over de campagne die werd gevoerd op de jaarmarkt, het succes dat het plaatselijk secretariaat kent, enzovoorts. Wat mij het meest heeft verheugd, is dat mijn echtgenote in de bloemetjes werd gezet tijdens de plaatselijke activiteit “met Filip Dewinter aan de toog” te Hoboken.
Voor dit evenement heb ik zelf een welkomstwoord geschreven, dat op een schitterende wijze werd gebracht door de afdelingsvoorzitter. Voor het eerst voel ik mij opnieuw betrokken bij de werking, al is het vanop afstand. Ondertussen heb ik me een laptop laten installeren op mijn kamer. Dit brengt de mogelijkheid met zich mee dat ik opnieuw enkele werkzaamheden kan aanvatten, zij het op een zeer laag pitje. Stilzitten is nooit iets voor mij geweest.
Ik heb me ondertussen voorgenomen de verkiezingen van 8 oktober 2006 niet zomaar langs de zijlijn te volgen. Afhankelijk van de verkiezingsuitslag ben ik me aan het voorbereiden om eventueel deel te nemen aan coalitiegesprekken. Verder ben ik enkele personen aan het contacteren welke me die dag regelmatig de stand van zaken zullen doorgeven. Het liefst van al zou ik op 8 oktober het ziekenhuis verlaten voor één dag maar of er op dit verzoek zal worden ingegaan, is zeer twijfelachtig.
Veel succes
Ik kan niet anders dan samen met jullie te rekenen op een geweldige verkiezingsoverwinning. Laat 8 oktober 2006 andermaal een mijlpaal betekenen in het bestaan van het Vlaams Belang. In de eerste plaats hoop ik dat het Vlaams Belang in enkele gemeenten/districten mee het beleid zal kunnen uitstippelen. Samen met jullie zit ik nu reeds met de duim omhoog!
.... 25.09.2006
Klik hier voor het archief.
|
|
